Side A

Creep από Damien Rice

Δεν υπάρχει ο τέλειος αποχαιρετισμός. Τέλος! Κανένας αποχαιρετισμός δεν μπορεί να είναι τέλειος, εξ ορισμού. Το μεγαλύτερο ψέμα του σινεμά, είναι αυτό: Αποχαιρετισμοί μεγάααλοι, υπέροχοι! Χωρίς στιγμές αμηχανίας και αδεξιότητες. Με ανθρώπους όμορφους, περιποιημένους κι ας χτυπιότανε όλο το προηγούμενο βράδυ. Με γυναίκες που τρέχανε να σταματήσουν το τρένο, αλλά το μαλλί έμεινε στη θέση του και το καλσόν δεν πιάστηκε πουθενά. Με ζευγάρια που προλαβαίνουν να τα πουν όλα, παρ’ όλο που το αεροπλάνο φεύγει σε 47’’.

Εγώ και να σε προλάβαινα πριν φύγεις, δεν ξέρω τι άλλο θα είχα να σου πω εκτός από «Μην!». http://youtu.be/-6uyZ4jKTdg

Wait For Me – Moby 

Σε περίμενα. Σε περίμενα τόσο καιρό και με τόση λαχτάρα, που πίστεψα ότι συναντηθήκαμε εκεί που δεν υπήρξες ποτέ. Δεν θυμόμουν καν τη φωνή σου και νόμισα ότι την άκουσα σε λόγια που δεν θα μου έλεγες σε καμία περίπτωση. Είχα αρχίσει να ξεχνάω τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου κι όμως, είπα πως όταν κλείνω τα μάτια, αυτό που βλέπω είσαι εσύ. Σε περίμενα, αλλά τώρα σ’ αγαπώ κι ας μην γύρισες. 

The Hunter - Κωνσταντίνος Β.

Ποτέ μην βασιστείς στην ευγενική καλοσύνη των ξένων. Δεν το βλέπεις πως η Μπλανς ήταν μόνη; Σπάνια μένει κάποιος μέχρι το τέλος. Να το θυμάσαι αυτό. http://youtu.be/cEzO3WhJleI

Side B

Μια χαραμάδα πανικού – Συνήθεις Ύποπτοι

Ό,τι μας κλώτσησε στο φως είν’ αυτοσχέδιος μηχανισμός. Προφανώς, όταν η μαμά μου με έκανε, σκέφτηκε πως θα περνούσε το ίδιο καλά κι όταν θα με μεγάλωνε. Αυτή τη φορά, όμως, θα αποδράσω εγώ. Από μια χαραμάδα πανικού…

http://youtu.be/DSJD-lhj_0k

Tracy Chapman – Fast Car

Το παίρνεις απόφαση. Λες «Δεν πάει άλλο!». Μετά από λίγο, το ξαναλές μπας και το πιστέψεις. Αυτή τη φορά θα φύγεις! Από το σπίτι, από τη δουλειά, από τη σχέση, από τον καναπέ… δεν έχει σημασία. Θα φύγεις! Έλα, όμως, που λίγο πριν το τέλος, όχι – όχι δεν μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη, απλώς να… σου λείπουν ήδη όσα ακόμα δεν έχεις αφήσει. Ναι σ’ ενοχλούσαν πάρα πολύ, ναι δεν άντεχες τίποτα, αλλά τώρα φοβάσαι. Πώς θα είσαι χωρίς αυτά; Μια χαρά θα είσαι. Φύγε! Κι εγώ μια χαρά θα είμαι. Φύγε σου λέω! Μια συνήθεια είναι όλα. Και μαζί και χώρια, μια συνήθεια. Θυμάσαι τότε που λέγαμε να φύγουμε μαζί; http://youtu.be/Orv_F2HV4gk

Leonard Cohen – Dance me to the end of love

Σε είδα απόψε. Με τη βαλίτσα στο χέρι. In total disguise…

http://youtu.be/hkVa8L8A0Q8

Wild is the Wind από Nina Simon

Η μάνα με τον γκόμενο της κόρης; Τα κατά-πάσα-πιθανότητα-ετεροθαλή αδέλφια; Η γυναίκα της ζωής του καλύτερου σου φίλου; Μήπως η δικιά σου η γυναίκα, που έχει ολόξαφνα μια σπάνια αρρώστια και της μένουν μόνο 36 ώρες, 12 λεπτά και 69 δευτερόλεπτα ζωής; Ζευγάρια που κάνουν έρωτα γδέρνοντας ο ένας την πλάτη του άλλου, ζευγάρια απαγορευμένα που μετά τον έρωτα κλαίνε μέσα σε minimal loft. Ο ένας από τους δύο φεύγει, δηλαδή, και κλαίει στον δρόμο. Ο άλλος μένει πίσω, τυλιγμένος με ένα σεντόνι, και κλαίει πάνω στο μαγαρισμένο design κρεβάτι.

Έχει δείξει ο Χριστόφορος τον δρόμο κι εγώ θα τον σεβαστώ! Αυτό το τραγούδι είναι για ανεκπλήρωτούς έρωτες. Από αυτούς που ζουν λίγο και πεθαίνουν νέοι, για να σου μείνουν απωθημένο. Κι όταν μετά από πολλά χρόνια τους συναντάς, νιώθεις πάλι τα ίδια. http://youtu.be/CiVDzTT4CbE

Wild is the Wind από Johnny Mathis

Σαν τα πυροτεχνήματα του πρώτου παιδικού έρωτα. Σαν παραμύθι, για να σε πάρει ο ύπνος με τη σκέψη ότι όλα θα γίνουν. Σαν παλιά, ανάλαφρη ταινία σε θερινό σινεμά. Τα βράδια που επιστρέφετε σπίτι κι εκείνος βγάζει τα μαλλιά σου μέσα από τον γιακά της ζακέτας και τ’ αφήνει να πέσουν στην πλάτη σου. http://youtu.be/tbMEW6IvULg

Wild is the Wind από Caroline Henderson

Για την πρώτη φορά που η “σύμπλεξη” ήταν η σωστή και δεν σου έσβησε στο φανάρι. Την πρώτη εκείνη βόλτα που κατάφερες. Κάποιες Κυριακές είναι ωραίο να κοιτάς πίσω. Κάποιες άλλες είναι δυστυχώς απαραίτητο. http://youtu.be/5O66Am0-c_g

Side B

Wild is the Wind από Dave Pike Quartet

Χωρίς λόγια. Χωρίς πολλά πολλά. Για ‘κείνα τα βράδια που το παίζεις μοιραία. Έχεις βγει έξω και κάνεις την όμορφη σε κάποιον που ετοιμάζεσαι να πληγώσεις. Κουνάς τον πάγο στο ποτό σου. Σε πιστεύει ο δόλιος! Δεν φταίει αυτός, αλλά ένας τρίτος δεν την πληρώνει πάντα; Γελάς τάχα με τ’ αστεία του… http://youtu.be/hqIGLKPQfQM

Wild is the Wind από Cat Power

Για τις στιγμές που ούτε δάκρυ δεν μπορεί να τρέξει… http://youtu.be/AICtij-Vtng

Wild is the Wind από David Bowie

Μόνο το φως απ’ έξω. Τίποτα άλλο. Μόνο εγώ κι εσύ. Λυπημένος έρωτας. Με το πάθος του θυμού και την αγάπη της γνώσης. Δεν είναι ο τέλειος συνδυασμός, αλλά είναι ο δικός μας μωρό μου. http://youtu.be/VbpMpRq6DV4

Σε παίρνει η καθημερινότητα μαζί της. Σε αγχώνει, σε θυμώνει και καταλήγεις να μην κάνεις τίποτα άλλο, πέρα από το να είσαι θυμωμένος και αγχωμένος. Με όλους και με όλα. Η μέρα της μαρμότας, δηλαδή, απλώς με πολλά νεύρα. Ξυπνάς δύο ολόκληρα λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι, γιατί αγχώθηκες μήπως και δεν το ακούσεις. Ενιότε δεν κοιμάσαι καν. Fuck! Βρέχει – νεύρα. Δεν βρέχει – πάλι νεύρα. Υποτίθεται ότι το πρόβλημα είναι που δεν ξέρεις τί να βάλεις. Όταν ο καιρός είναι συνεπής, απλώς «δεν έχεις τι να βάλεις». What the fuck? Τρέχεις στο μετρό ή πίσω από ένα λεωφορείο που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σταματήσει. Τρέχεις, αλλά έχεις και το άγχος μη χυθούν οι φακές από το τάπερ. Λες κι αν φτάσεις μισή ώρα αργότερα θα πεθάνει κάποιος πάνω στο χειρουργικό σου τραπέζι… Ακόμα να πάρεις το δίπλωμα! Αλήθεια, αν πάρεις το δίπλωμα από πού θα κόψεις για να πληρώνεις τη βενζίνη; Φτάνεις στο γραφείο. Ανοίγεις τον υπολογιστή. Μπαίνεις gmail πρώτα και μετά facebook. Κάνεις chat, γκρινιάζεις που έχεις δουλειά ή που βαριέσαι, γιατί δεν έχεις δουλειά. Η ψευδαίσθηση ότι έχεις μια κάποια επαφή με τους δικούς σου ανρθώπους. Έμαθε να μπαίνει και η μαμά στο gmail για να σου λέει «σ’αγαπώ», αφού δεν σηκώνεις ποτέ το τηλέφωνο. Είσαι μόνιμα σε meeting. Ψάχνεις ΤΟ concept, ψάχνεις ένα viral που να είναι consistent με την καμπάνια και να κάνει τεράστιο buzz, παίρνεις brief/debrief, κάνεις traffic, μιλάς με τους decision makers του πελάτη και γενικώς είσαι πολύ busy και δεν μπορείς να το σηκώσεις τώρα που η μαμά σε παίρνει να σου πει «σ’αγαπώ» ή να σε ρωτήσει «τί έφαγες;». Φτάνεις σπίτι αργά. Πρέπει να απλώσεις το πλυντήριο με τα μαύρα, να βάλεις ένα ακόμα με τα χρωματιστά και να μην ξεχάσεις να βγάλεις από την κατάψυξη το τάπερ για αύριο. Σε παίρνει η Ελένη, αλλά είσαι dead και μιλάτε λίγο. Ξαπλώνεις. Να σηκωθείς ένα τέταρτο πιο νωρίς αύριο, να πας να πληρώσεις τη ΔΕΗ! Αμάν! Την καμπαρτνίνα! Την έχεις ξεχάσει στο καθαριστήριο από την προηγούμενη βδομάδα! Τί θα βάλεις πάλι αύριο…

Πέμπτη απόγευμα.

Δεν πλήρωσες το τηλέφωνο. Που σημαίνει δεν έχεις internet σπίτι. Νιώθεις μόνη. Αποκομμένη. Είσαι μόνη βασικά, γιατί κάποιος σε άφησε. Σε απλά ελληνικά, όχι log out! Αλλά δεν θέλεις να το σκεφτείς τώρα.

Τηλέφωνο.

Κάποιος δικός σου έχασε κάποιον δικό του. OMG! Shut down κανονικά…

Παρασκευή πρωί στην κηδεία.

Όλα μαύρα. Σε έχει πιάσει αυτό το ματαιότης ματαιοτήτων, από κάτι που υποτίθεται ότι είναι το δεδομένο, το αυτονόητο! Που ξέρεις ότι συμβαίνει. Και έχεις τύψεις τώρα, που δεν σήκωνες το τηλέφωνο στη μαμά, που δεν μίλησες παραπάνω στην Ελένη, που δεν τους πήρες όλους εκείνη τη φορά που τους σκέφτηκες. Έχουν σκάσει όλα σου τα προβλήματα μπροστά και δεν κουνιούνται. Ερωτικά, οικονομικά, επαγγελματικά… Κοιτάς την ώρα και υπολογίζεις πότε θα είσαι γραφείο. Μέχρι τί ώρα μπορείς να στεναχωρεθείς; Γιατί πρέπει το αργότερο στις δύο να είσαι πίσω. Έχεις μία λίστα με mail που πρέπει να γίνουν asap και το βράδυ έχεις κανονίσει με τον εαυτό σου – είναι η μόνη μέρα και ώρα που μπορείς να μην είσαι καλά, για το “τί άφησες να γίνει στη ζωή σου τα τελευταία δύο χρόνια”. Σύνολο: ακόμα 20 λεπτά πένθους.

Παρασκευή απόγευμα στον δρόμο.

Αλλαζεις το ένα μεταφορικό μέσο μετά το άλλο. Μέσα σου κλαις. Έξω σου δεν χαμογελάς σε κανέναν. Δεν κοιτάς καν τους περαστικούς. Χτυπάει κινητό. Μία από τις κολλητές σου. Πού είσαι όλη μέρα; Σε ψάχνει από το πρωί! Είχες deadline ρε! Τι; ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ! Πήγανε, λέει, το πρωί στο δημαρχείο, το κάνανε έτσι απλά και τώρα τους παίρνουν όλους να ανακοινώσουν την έκπληξη. Ήθελε να είσαι η πρώτη που θα το ακούσεις. Κι εσύ καθόσουν και μοιρολατρούσες σε greeklish!

Παντρεύτηκαν! Η Νάνσυ και ο Δημήτρης παντρεύτηκαν. Ναι ρε θα γινόταν, δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι αυτή η πραγματική χαρά, η ειλικρινής ευτυχία που σε πλυμμηρίζει ξαφνικά και δεν υπάρχει τίποτα και σε καμία γλώσσα να μπορεί να τη σταματήσει ή έστω να τη μειώσει. Από το δεδομένο, το αυτονόητο! Που ενώ ήξερες ότι θα συμβεί, αυτή τη στιγμή είσαι μέσα στο ταξί και κλαις. Απ’ έξω σου, χωρίς να προσπαθείς καν να το ελέγξεις! Σε κοιτάει ο οδηγός από το καθρεφτάκι. Έχεις χάσει τις λέξεις σου και δεν ξέρεις πώς να εκφράσεις τη χαρά και την έκπληξη. Τώρα τίποτα δεν έχει σημασία. Τώρα σκέφτεσαι που ήσουνα το πρωί και τί άκουσες μόλις. Μόνο αυτά τα δύο έχουν σημασία. Τώρα συνειδητοποιείς πως προχωράει η ζωή κι εσύ μένεις στάσιμη μέσα σε αγγλικές συντομογραφίες. Πόσο εύκολο είναι να είσαι λίγο πιο αισιόδοξος. Να τα δεις όλα λίγο αλλιώς. Πως εκεί που πίστευες ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει καλά, διαπιστώνεις ότι έκανες μέγα λάθος! Εκεί που έλεγες ότι δεν υπάρχει αυθορμητισμός/ ρομαντισμός/ έρωτας/ αγάπη/ διάρκεια και είχες γίνει ο πιο κυνικός εαυτός σου, κάτι που περίμενες ότι θα συμβεί, όταν ήρθε, ξύπνησε μέσα σου όσα είχες ξεχάσει. Δεν είναι τόσο ο γάμος, που ούτως ή άλλως δεν σου έλεγε ποτέ και πολλά, είναι η κίνηση. Η απόφαση. Που σε έπιασε από τους ώμους και σε κούνησε. Που σου θύμισε. Τί άνθρωπος ήσουν πριν από όλα αυτά. Τί πίστευες, τί ήλπιζες, τί ονειρευόσουνα. Σκάνε μπροστά σου εικόνες. Όταν γνώρισες τον Δημήτρη στην πίσω αυλή του Γιώργου. 2^α γυμνασίου. Όταν χόρευες με τη Νάνσυ στην πενταήμερη. Όταν γνωρίστηκαν μεταξύ τους στην 3^η λυκείου, αλλά καθυστερούσαν να δούνε ότι είναι ο ένας για τον άλλον. Όταν η Νάνσυ σε έπιασε στην τουαλέτα εκείνον τον Φλεβάρη του πρώτου έτους και σου είπε ότι είναι επιτέλους μαζί. Όταν τους φιλοξενούσες στο δωμάτιό σου στα Γιάννενα, όταν τους περίμενες να έρθουν Αθήνα και να τους μάθεις τα simply burgers, όταν ζήσατε μαζί κοντά δέκα χρόνια! Μετά πώς έγινε δεδομένο και αυτονόητο ότι θα είναι για πάντα μαζί; Πώς ξέχασες να χαίρεσαι που οι φίλοι σου είναι ακόμα καλά; Πώς πίστεψες ότι δεν θέλεις ποτέ να ξανακάνεις σχέση, ότι δεν θα εμπιστευτείς ποτέ στη ζωή σου άνθρωπο και δεν θα αφήσεις ποτέ τον εαυτό σου να ξανανίωσει πράγματα; Πώς αφέθηκες να νιώσεις μόνη; Η Νάνσυ γελάει από την άλλη μεριά της γραμμής. Κι έτσι απλά και ξαφνικά, από κάτι τόσο φυσιολογικό, είσαι γεμάτη και έτοιμη. Επειδή ακούς τη Νάνσυ να γελάει και τον Δημήτρη να αστειεύται για τη βέρα του. Ίσως είναι εγωιστικό. Γυρνάμε οι άνθρωποι ακόμα και τη χαρά των άλλων στον εαυτό μας. Αλλά έστω κι έτσι, εσύ ξύπνησες!

Φτάνεις σπίτι. Κλαις ακόμα. Κλαις που πιέστηκες στη δουλειά απ’ το τίποτα και δεν δούλεψε το μυαλό σου όπως θα ήθελες, κλαις που το πρωί οι δικοί σου άνθρωποι δεν ήταν καλά, κλαις που δεν το σήκωσες με την πρώτη όταν σε πήρε η Νάνσυ και άργησες να το μάθεις, κλαις που μέσα στη βιασύνη και την πίεση μίλησες άσχημα στην Ντίνα, κλαις που τα τελευταία δύο χρόνια εστιάζεις στο δέντρο και χάνεις το δάσος, που έδωσες αξία σε όσα και όσους δεν άξιζαν. Υπόσχεσαι ότι δεν θα το ξανακάνεις. Σου ανοίγει η Ντίνα. Κοιμάται μέσα ο Νίκος, λέει. Ο Γιώργος έχει κλείσει τραπέζι στο Αθηνών Αρένα. Ούτε να το ‘ξερε! Σήμερα έχετε ούτως ή άλλως γλέντι τρικούβερτο! Κάθεσαι στον καναπέ. Πόσες διακυμάνσεις χωράνε μέσα στην ίδια Παρασκευή;

Δεν θα το ξανακάνεις ποτέ!

Μια-δυο νύχτες δοκίμασα κάτι καραμέλες, αλλά δεν κάνανε τίποτα και τα παράτησα. Δεν το πολυπροσπάθησα ξανά. Είπα πως δεν γίνεται να ζω χωρίς τον βήχα μου και πρέπει να το πάρω απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να γίνω καλά. Γιατί τόσα χρόνια μετά, ο βήχας αυτός με χαρακτηρίζει πλέον. Με κάνει και νιώθω σχεδόν ξεχωριστή, από όλους αυτούς που μιλάνε καθαρά και δεν τους ενοχλεί τίποτα. Έχει αλλάξει τη φωνή μου, βέβαια, και μου έχει γδάρει τον λαιμό από μέσα, αλλά τι να κάνεις; Τυχερά είναι αυτά.

Ψέμα.

Μεγάλη υπόθεση η συνήθεια. Κι ακόμα πιο μεγάλη ο φόβος.

Αν γίνω καλά δεν θα είμαι πια εγώ. Δεν ξέρω, δηλαδή, πώς θα ακούγομαι αν μια μέρα σταματήσω να βήχω. Και δεν ξέρω αν έχω να πω κάτι, για να φροντίσω να ακούγομαι καθαρά.

Ευφυΐα είναι να φεύγεις τη σωστή στιγμή.

-Δεν μπόρεσα!

-Δεν προσπάθησες…

• Είναι θυμωμένος, αλλά μετατρέπει μοναδικά τον θυμό του σε πάθος.
• Είναι βίαιος (τόσο-όσο), αλλά κάνει έρωτα.
• Είναι πλέον 30 something, αλλά φοράει το ίδιο μακρύ, μαύρο παλτό-μπέρτα από τα 23.
• Είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, γυμνός από τη μέση και πάνω, αλλά το σεντόνι έχει σταματήσει ακριβώς εκεί που πρέπει για να μην πληρώσουν κι άλλο πρόστιμο.
• Είναι προβληματισμένος. Σηκώνει τα μάτια και κοιτάζει (πάντα) με νόημα (βαθύ), αλλά χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.
• Είναι μελαγχολικός (βρέχει εννοείται!). Ακουμπάει το δεξί χέρι στο τζάμι και το μέτωπο πάνω στο δεξί χέρι. Το αριστερό το έχει στην τσέπη τώρα που μεγάλωσε, πιο μικρός το άφηνε να πέσει απλά κάτω, λίγο πιο ανέμελα. Κοιτάζει έξω, αλλά ακούει τα πάντα μέσα στο δωμάτιο. Δεν αφαιρείται ποτέ! Σχεδόν δεν κοιμάται. Κι όταν κοιμάται βλέπει αυτά που θα γίνουν στη συνέχεια.
• Δεν είναι διαθέσιμος, αλλά όταν ερωτευτεί θα κάνει σίγουρα μια «αναπάντεχη» grande κίνηση και ένα υπερατλαντικό ταξίδι. Βασικά, όταν ερωτεύεται το σύμπαν συνωμοτεί ρε φίλε!

Έχω κουραστεί τόσο πολύ με τα αδέλφια που ονειρεύονται πάνω σε μια τούβλινη στέγη, με τα παράνομα-χωρισμένα-αιμομικτικά ζευγάρια που ανακουφίζουν τις ορέξεις τους στη Μ. Βρετανία, με το κοντινό πλάνο στο χέρι που οργώνει την πλάτη σε κάθε ερωτική σκηνή, με τα υπέροχα σπίτια σε κάθε κοινωνική τάξη, με τα αρχαία ονόματα, με τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα, με την εμμονή του στη φράση «όλο αυτό» και τα κασκόλ. Οι χαρακτήρες δεν χτίζονται, δεν αναλύονται, δεν υπάρχουν σχεδόν ή είναι κλεμμένοι από μία ή πολλές μαζί ξένες σειρές. Λειτουργούν συμπληρωματικά στο προσεγμένο ντεκόρ, γιατί το θέμα είναι το όνειρο! Ωραίες πόλεις (μόνο), μία άλλη Αθήνα, ένα vintage Παρίσι, μία φιλική Νέα Υόρκη, αποκλειστικά φιλόξενες γειτονιές, χρωματιστά σπίτια, ανθισμένοι κήποι, ατσαλάκωτες γκόμενες, γυμνασμένοι άντρες, επαγγελματικοί τίτλοι των 3 λέξεων και άνω, τα κατάλληλα τραγούδια, πότε πλαστικά σε θάλασσες και ακτές, παγκόσμια ειρήνη…

Όλα όσα ήθελες, δηλαδή, να γίνεις όταν έβλεπες Beverly, Melrose ή Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, αυτά που ήθελες να έχεις και έτσι ακριβώς όπως ήθελες να σε ερωτευτούν.

Αλλά τον βλέπω! Κάθε Δευτέρα, κάθε χρονιά!

Φιλοσοφική, αμφιθέατρο 313, ώρα έξι παρά κάτι.
Φωνή στο βάθος: “Πολύ χαίρομαι που σας ξαναείδα πουλάκια μου!” -λέω ήρθε ο Μάλαμας στη σχολή μάγκα μου! Γυρίζω πίσω μου να δω. Ένας γεράκος, είχε πάει στο νεκροταφείο να δει τη γυναίκα του. Κι αναρωτιέται (φωναχτά!), γιατί όλο κλαίει; Οι γιατροί στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας είναι άχρηστοι και δεν τη φτιάξανε τη γυναίκα του κι αυτή πέθανε. Δεν τη φτιάξανε κι ήρθε να της ανάψει ένα κεράκι και πολύ χαίρεται που μας ξαναβλέπει.Την ψάχνει κάθε βράδυ στο κρεβάτι και δεν τη βρίσκει. Και του πήρε 500 χιλιάδες το καφενείο και άλλα τόσα η εκκλησία και τώρα αυτός έρχεται και τη βλέπει, γιατί δεν τη φτιάξανε… ακούμε τί μας λέει;
Δείχνει την κάτω πόρτα. “Αυτή που οδηγεί; Βγάζει; Γιατί μπήκα και δεν ξέρω πώς να βγω!”
“Κι εγώ ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχω” του λέω “μπήκα και δεν ξέρω πώς να βγω!”

Ο κύριος με το ακορντεόν παίζει…ΛΑΜΠΑΝΤΑ!

(Πρόσεχε πώς μιλάς. Μάλλον υπάρχει Θεός…)

Πες μου ένα χρώμα.

Μπλε.

Πες μου ένα τραγούδι.

Sur le fil.

Έναν αριθμό.

Τέσσερα.

Πες μου ένα μέρος.

Ναύπλιο.

Μία γεύση παγωτού.

Κρέμα.

Πες μου ένα δωμάτιο του σπιτιού.

Το δωμάτιό μου εδώ.

Πες μου ένα μέρος του σώματος.

Το στόμα σου και το στήθος σου.

Πες μου ένα ρούχο.

Ένα σεντόνι.

Πες μου ώρα της ημέρας να φανταστώ το φως.

Σούρουπο.

Πες μου ένα ύφασμα.

Βαμβάκι.

Πες μου μία λέξη.

Το όνομά σου.

Πες μου σ’αγαπώ.