Ένας χρόνιος βήχας που με παιδεύει. Ένα χρόνιο κρυολόγημα. Αλλά το συνήθισα. Και με συνήθισαν και οι άλλοι να βήχω σχεδόν καθημερινά. Από τη στιγμή που θα ανοίξω τα μάτια μου, μέχρι το τελευταίο λεπτό πριν κοιμηθώ. Είναι λες και κάτι με ενοχλεί στον λαιμό. Κάτι που μερικά βράδια μού ταράζει τον ύπνο.
Μια-δυο νύχτες δοκίμασα κάτι καραμέλες, αλλά δεν κάνανε τίποτα και τα παράτησα. Δεν το πολυπροσπάθησα ξανά. Είπα πως δεν γίνεται να ζω χωρίς τον βήχα μου και πρέπει να το πάρω απόφαση.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να γίνω καλά. Γιατί τόσα χρόνια μετά, ο βήχας αυτός με χαρακτηρίζει πλέον. Με κάνει και νιώθω σχεδόν ξεχωριστή, από όλους αυτούς που μιλάνε καθαρά και δεν τους ενοχλεί τίποτα. Έχει αλλάξει τη φωνή μου, βέβαια, και μου έχει γδάρει τον λαιμό από μέσα, αλλά τι να κάνεις; Τυχερά είναι αυτά.
Ψέμα.
Μεγάλη υπόθεση η συνήθεια. Κι ακόμα πιο μεγάλη ο φόβος.
Αν γίνω καλά δεν θα είμαι πια εγώ. Δεν ξέρω, δηλαδή, πώς θα ακούγομαι αν μια μέρα σταματήσω να βήχω. Και δεν ξέρω αν έχω να πω κάτι, για να φροντίσω να ακούγομαι καθαρά.
sagapw
Κι εγώ, αλλά το ξέρεις έτσι δεν είναι;