Δύσκολοι αποχαιρετισμοί ο μπαμπάς μου…

Mix tape for Goodbyes

Side A

Creep από Damien Rice

Δεν υπάρχει ο τέλειος αποχαιρετισμός. Τέλος! Κανένας αποχαιρετισμός δεν μπορεί να είναι τέλειος, εξ ορισμού. Το μεγαλύτερο ψέμα του σινεμά, είναι αυτό: Αποχαιρετισμοί μεγάααλοι, υπέροχοι! Χωρίς στιγμές αμηχανίας και αδεξιότητες. Με ανθρώπους όμορφους, περιποιημένους κι ας χτυπιότανε όλο το προηγούμενο βράδυ. Με γυναίκες που τρέχανε να σταματήσουν το τρένο, αλλά το μαλλί έμεινε στη θέση του και το καλσόν δεν πιάστηκε πουθενά. Με ζευγάρια που προλαβαίνουν να τα πουν όλα, παρ’ όλο που το αεροπλάνο φεύγει σε 47’’.

Εγώ και να σε προλάβαινα πριν φύγεις, δεν ξέρω τι άλλο θα είχα να σου πω εκτός από «Μην!». http://youtu.be/-6uyZ4jKTdg

Wait For Me – Moby 

Σε περίμενα. Σε περίμενα τόσο καιρό και με τόση λαχτάρα, που πίστεψα ότι συναντηθήκαμε εκεί που δεν υπήρξες ποτέ. Δεν θυμόμουν καν τη φωνή σου και νόμισα ότι την άκουσα σε λόγια που δεν θα μου έλεγες σε καμία περίπτωση. Είχα αρχίσει να ξεχνάω τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου κι όμως, είπα πως όταν κλείνω τα μάτια, αυτό που βλέπω είσαι εσύ. Σε περίμενα, αλλά τώρα σ’ αγαπώ κι ας μην γύρισες. 

The Hunter - Κωνσταντίνος Β.

Ποτέ μην βασιστείς στην ευγενική καλοσύνη των ξένων. Δεν το βλέπεις πως η Μπλανς ήταν μόνη; Σπάνια μένει κάποιος μέχρι το τέλος. Να το θυμάσαι αυτό. http://youtu.be/cEzO3WhJleI

Side B

Μια χαραμάδα πανικού – Συνήθεις Ύποπτοι

Ό,τι μας κλώτσησε στο φως είν’ αυτοσχέδιος μηχανισμός. Προφανώς, όταν η μαμά μου με έκανε, σκέφτηκε πως θα περνούσε το ίδιο καλά κι όταν θα με μεγάλωνε. Αυτή τη φορά, όμως, θα αποδράσω εγώ. Από μια χαραμάδα πανικού…

http://youtu.be/DSJD-lhj_0k

Tracy Chapman – Fast Car

Το παίρνεις απόφαση. Λες «Δεν πάει άλλο!». Μετά από λίγο, το ξαναλές μπας και το πιστέψεις. Αυτή τη φορά θα φύγεις! Από το σπίτι, από τη δουλειά, από τη σχέση, από τον καναπέ… δεν έχει σημασία. Θα φύγεις! Έλα, όμως, που λίγο πριν το τέλος, όχι – όχι δεν μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη, απλώς να… σου λείπουν ήδη όσα ακόμα δεν έχεις αφήσει. Ναι σ’ ενοχλούσαν πάρα πολύ, ναι δεν άντεχες τίποτα, αλλά τώρα φοβάσαι. Πώς θα είσαι χωρίς αυτά; Μια χαρά θα είσαι. Φύγε! Κι εγώ μια χαρά θα είμαι. Φύγε σου λέω! Μια συνήθεια είναι όλα. Και μαζί και χώρια, μια συνήθεια. Θυμάσαι τότε που λέγαμε να φύγουμε μαζί; http://youtu.be/Orv_F2HV4gk

 

Leonard Cohen – Dance me to the end of love

Σε είδα απόψε. Με τη βαλίτσα στο χέρι. In total disguise…

http://youtu.be/hkVa8L8A0Q8

Mix Tape for Wild is the Wind.

Side A

Wild is the Wind από Nina Simon

Η μάνα με τον γκόμενο της κόρης; Τα κατά-πάσα-πιθανότητα-ετεροθαλή αδέλφια; Η γυναίκα της ζωής του καλύτερου σου φίλου; Μήπως η δικιά σου η γυναίκα, που έχει ολόξαφνα μια σπάνια αρρώστια και της μένουν μόνο 36 ώρες, 12 λεπτά και 69 δευτερόλεπτα ζωής; Ζευγάρια που κάνουν έρωτα γδέρνοντας ο ένας την πλάτη του άλλου, ζευγάρια απαγορευμένα που μετά τον έρωτα κλαίνε μέσα σε minimal loft. Ο ένας από τους δύο φεύγει, δηλαδή, και κλαίει στον δρόμο. Ο άλλος μένει πίσω, τυλιγμένος με ένα σεντόνι, και κλαίει πάνω στο μαγαρισμένο design κρεβάτι.

Έχει δείξει ο Χριστόφορος τον δρόμο κι εγώ θα τον σεβαστώ! Αυτό το τραγούδι είναι για ανεκπλήρωτούς έρωτες. Από αυτούς που ζουν λίγο και πεθαίνουν νέοι, για να σου μείνουν απωθημένο. Κι όταν μετά από πολλά χρόνια τους συναντάς, νιώθεις πάλι τα ίδια. http://youtu.be/CiVDzTT4CbE

Wild is the Wind από Johnny Mathis

Σαν τα πυροτεχνήματα του πρώτου παιδικού έρωτα. Σαν παραμύθι, για να σε πάρει ο ύπνος με τη σκέψη ότι όλα θα γίνουν. Σαν παλιά, ανάλαφρη ταινία σε θερινό σινεμά. Τα βράδια που επιστρέφετε σπίτι κι εκείνος βγάζει τα μαλλιά σου μέσα από τον γιακά της ζακέτας και τ’ αφήνει να πέσουν στην πλάτη σου. http://youtu.be/tbMEW6IvULg

Wild is the Wind από Caroline Henderson

Για την πρώτη φορά που η “σύμπλεξη” ήταν η σωστή και δεν σου έσβησε στο φανάρι. Την πρώτη εκείνη βόλτα που κατάφερες. Κάποιες Κυριακές είναι ωραίο να κοιτάς πίσω. Κάποιες άλλες είναι δυστυχώς απαραίτητο. http://youtu.be/5O66Am0-c_g

 

Side B

Wild is the Wind από Dave Pike Quartet

Χωρίς λόγια. Χωρίς πολλά πολλά. Για ‘κείνα τα βράδια που το παίζεις μοιραία. Έχεις βγει έξω και κάνεις την όμορφη σε κάποιον που ετοιμάζεσαι να πληγώσεις. Κουνάς τον πάγο στο ποτό σου. Σε πιστεύει ο δόλιος! Δεν φταίει αυτός, αλλά ένας τρίτος δεν την πληρώνει πάντα; Γελάς τάχα με τ’ αστεία του… http://youtu.be/hqIGLKPQfQM

Wild is the Wind από Cat Power

Για τις στιγμές που ούτε δάκρυ δεν μπορεί να τρέξει… http://youtu.be/AICtij-Vtng

Wild is the Wind από David Bowie

Μόνο το φως απ’ έξω. Τίποτα άλλο. Μόνο εγώ κι εσύ. Λυπημένος έρωτας. Με το πάθος του θυμού και την αγάπη της γνώσης. Δεν είναι ο τέλειος συνδυασμός, αλλά είναι ο δικός μας μωρό μου. http://youtu.be/VbpMpRq6DV4

Μια κηδεία, ένας γάμος και ο Σάκης Ρουβάς.

Ή αλλιώς πώς η ίδια η ζωή σου δείχνει ότι είσαι ανόητη! Ότι έχεις πάρει τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά και για χαλάρωσε λίγο κοπελιά!

Σε παίρνει η καθημερινότητα μαζί της. Σε αγχώνει, σε θυμώνει και καταλήγεις να μην κάνεις τίποτα άλλο, πέρα από το να είσαι θυμωμένος και αγχωμένος. Με όλους και με όλα. Η μέρα της μαρμότας, δηλαδή, απλώς με πολλά νεύρα. Ξυπνάς δύο ολόκληρα λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι, γιατί αγχώθηκες μήπως και δεν το ακούσεις. Ενιότε δεν κοιμάσαι καν. Fuck! Βρέχει – νεύρα. Δεν βρέχει – πάλι νεύρα. Υποτίθεται ότι το πρόβλημα είναι που δεν ξέρεις τί να βάλεις. Όταν ο καιρός είναι συνεπής, απλώς «δεν έχεις τι να βάλεις». What the fuck? Τρέχεις στο μετρό ή πίσω από ένα λεωφορείο που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σταματήσει. Τρέχεις, αλλά έχεις και το άγχος μη χυθούν οι φακές από το τάπερ. Λες κι αν φτάσεις μισή ώρα αργότερα θα πεθάνει κάποιος πάνω στο χειρουργικό σου τραπέζι… Ακόμα να πάρεις το δίπλωμα! Αλήθεια, αν πάρεις το δίπλωμα από πού θα κόψεις για να πληρώνεις τη βενζίνη; Φτάνεις στο γραφείο. Ανοίγεις τον υπολογιστή. Μπαίνεις gmail πρώτα και μετά facebook. Κάνεις chat, γκρινιάζεις που έχεις δουλειά ή που βαριέσαι, γιατί δεν έχεις δουλειά. Η ψευδαίσθηση ότι έχεις μια κάποια επαφή με τους δικούς σου ανρθώπους. Έμαθε να μπαίνει και η μαμά στο gmail για να σου λέει «σ’αγαπώ», αφού δεν σηκώνεις ποτέ το τηλέφωνο. Είσαι μόνιμα σε meeting. Ψάχνεις ΤΟ concept, ψάχνεις ένα viral που να είναι consistent με την καμπάνια και να κάνει τεράστιο buzz, παίρνεις brief/debrief, κάνεις traffic, μιλάς με τους decision makers του πελάτη και γενικώς είσαι πολύ busy και δεν μπορείς να το σηκώσεις τώρα που η μαμά σε παίρνει να σου πει «σ’αγαπώ» ή να σε ρωτήσει «τί έφαγες;». Φτάνεις σπίτι αργά. Πρέπει να απλώσεις το πλυντήριο με τα μαύρα, να βάλεις ένα ακόμα με τα χρωματιστά και να μην ξεχάσεις να βγάλεις από την κατάψυξη το τάπερ για αύριο. Σε παίρνει η Ελένη, αλλά είσαι dead και μιλάτε λίγο. Ξαπλώνεις. Να σηκωθείς ένα τέταρτο πιο νωρίς αύριο, να πας να πληρώσεις τη ΔΕΗ! Αμάν! Την καμπαρτνίνα! Την έχεις ξεχάσει στο καθαριστήριο από την προηγούμενη βδομάδα! Τί θα βάλεις πάλι αύριο…

Πέμπτη απόγευμα.

Δεν πλήρωσες το τηλέφωνο. Που σημαίνει δεν έχεις internet σπίτι. Νιώθεις μόνη. Αποκομμένη. Είσαι μόνη βασικά, γιατί κάποιος σε άφησε. Σε απλά ελληνικά, όχι log out! Αλλά δεν θέλεις να το σκεφτείς τώρα.

Τηλέφωνο.

Κάποιος δικός σου έχασε κάποιον δικό του. OMG! Shut down κανονικά…

Παρασκευή πρωί στην κηδεία.

Όλα μαύρα. Σε έχει πιάσει αυτό το ματαιότης ματαιοτήτων, από κάτι που υποτίθεται ότι είναι το δεδομένο, το αυτονόητο! Που ξέρεις ότι συμβαίνει. Και έχεις τύψεις τώρα, που δεν σήκωνες το τηλέφωνο στη μαμά, που δεν μίλησες παραπάνω στην Ελένη, που δεν τους πήρες όλους εκείνη τη φορά που τους σκέφτηκες. Έχουν σκάσει όλα σου τα προβλήματα μπροστά και δεν κουνιούνται. Ερωτικά, οικονομικά, επαγγελματικά… Κοιτάς την ώρα και υπολογίζεις πότε θα είσαι γραφείο. Μέχρι τί ώρα μπορείς να στεναχωρεθείς; Γιατί πρέπει το αργότερο στις δύο να είσαι πίσω. Έχεις μία λίστα με mail που πρέπει να γίνουν asap και το βράδυ έχεις κανονίσει με τον εαυτό σου – είναι η μόνη μέρα και ώρα που μπορείς να μην είσαι καλά, για το “τί άφησες να γίνει στη ζωή σου τα τελευταία δύο χρόνια”. Σύνολο: ακόμα 20 λεπτά πένθους.

Παρασκευή απόγευμα στον δρόμο.

Αλλαζεις το ένα μεταφορικό μέσο μετά το άλλο. Μέσα σου κλαις. Έξω σου δεν χαμογελάς σε κανέναν. Δεν κοιτάς καν τους περαστικούς. Χτυπάει κινητό. Μία από τις κολλητές σου. Πού είσαι όλη μέρα; Σε ψάχνει από το πρωί! Είχες deadline ρε! Τι; ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ! Πήγανε, λέει, το πρωί στο δημαρχείο, το κάνανε έτσι απλά και τώρα τους παίρνουν όλους να ανακοινώσουν την έκπληξη. Ήθελε να είσαι η πρώτη που θα το ακούσεις. Κι εσύ καθόσουν και μοιρολατρούσες σε greeklish!

Παντρεύτηκαν! Η Νάνσυ και ο Δημήτρης παντρεύτηκαν. Ναι ρε θα γινόταν, δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι αυτή η πραγματική χαρά, η ειλικρινής ευτυχία που σε πλυμμηρίζει ξαφνικά και δεν υπάρχει τίποτα και σε καμία γλώσσα να μπορεί να τη σταματήσει ή έστω να τη μειώσει. Από το δεδομένο, το αυτονόητο! Που ενώ ήξερες ότι θα συμβεί, αυτή τη στιγμή είσαι μέσα στο ταξί και κλαις. Απ’ έξω σου, χωρίς να προσπαθείς καν να το ελέγξεις! Σε κοιτάει ο οδηγός από το καθρεφτάκι. Έχεις χάσει τις λέξεις σου και δεν ξέρεις πώς να εκφράσεις τη χαρά και την έκπληξη. Τώρα τίποτα δεν έχει σημασία. Τώρα σκέφτεσαι που ήσουνα το πρωί και τί άκουσες μόλις. Μόνο αυτά τα δύο έχουν σημασία. Τώρα συνειδητοποιείς πως προχωράει η ζωή κι εσύ μένεις στάσιμη μέσα σε αγγλικές συντομογραφίες. Πόσο εύκολο είναι να είσαι λίγο πιο αισιόδοξος. Να τα δεις όλα λίγο αλλιώς. Πως εκεί που πίστευες ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει καλά, διαπιστώνεις ότι έκανες μέγα λάθος! Εκεί που έλεγες ότι δεν υπάρχει αυθορμητισμός/ ρομαντισμός/ έρωτας/ αγάπη/ διάρκεια και είχες γίνει ο πιο κυνικός εαυτός σου, κάτι που περίμενες ότι θα συμβεί, όταν ήρθε, ξύπνησε μέσα σου όσα είχες ξεχάσει. Δεν είναι τόσο ο γάμος, που ούτως ή άλλως δεν σου έλεγε ποτέ και πολλά, είναι η κίνηση. Η απόφαση. Που σε έπιασε από τους ώμους και σε κούνησε. Που σου θύμισε. Τί άνθρωπος ήσουν πριν από όλα αυτά. Τί πίστευες, τί ήλπιζες, τί ονειρευόσουνα. Σκάνε μπροστά σου εικόνες. Όταν γνώρισες τον Δημήτρη στην πίσω αυλή του Γιώργου. 2^α γυμνασίου. Όταν χόρευες με τη Νάνσυ στην πενταήμερη. Όταν γνωρίστηκαν μεταξύ τους στην 3^η λυκείου, αλλά καθυστερούσαν να δούνε ότι είναι ο ένας για τον άλλον. Όταν η Νάνσυ σε έπιασε στην τουαλέτα εκείνον τον Φλεβάρη του πρώτου έτους και σου είπε ότι είναι επιτέλους μαζί. Όταν τους φιλοξενούσες στο δωμάτιό σου στα Γιάννενα, όταν τους περίμενες να έρθουν Αθήνα και να τους μάθεις τα simply burgers, όταν ζήσατε μαζί κοντά δέκα χρόνια! Μετά πώς έγινε δεδομένο και αυτονόητο ότι θα είναι για πάντα μαζί; Πώς ξέχασες να χαίρεσαι που οι φίλοι σου είναι ακόμα καλά; Πώς πίστεψες ότι δεν θέλεις ποτέ να ξανακάνεις σχέση, ότι δεν θα εμπιστευτείς ποτέ στη ζωή σου άνθρωπο και δεν θα αφήσεις ποτέ τον εαυτό σου να ξανανίωσει πράγματα; Πώς αφέθηκες να νιώσεις μόνη; Η Νάνσυ γελάει από την άλλη μεριά της γραμμής. Κι έτσι απλά και ξαφνικά, από κάτι τόσο φυσιολογικό, είσαι γεμάτη και έτοιμη. Επειδή ακούς τη Νάνσυ να γελάει και τον Δημήτρη να αστειεύται για τη βέρα του. Ίσως είναι εγωιστικό. Γυρνάμε οι άνθρωποι ακόμα και τη χαρά των άλλων στον εαυτό μας. Αλλά έστω κι έτσι, εσύ ξύπνησες!

Φτάνεις σπίτι. Κλαις ακόμα. Κλαις που πιέστηκες στη δουλειά απ’ το τίποτα και δεν δούλεψε το μυαλό σου όπως θα ήθελες, κλαις που το πρωί οι δικοί σου άνθρωποι δεν ήταν καλά, κλαις που δεν το σήκωσες με την πρώτη όταν σε πήρε η Νάνσυ και άργησες να το μάθεις, κλαις που μέσα στη βιασύνη και την πίεση μίλησες άσχημα στην Ντίνα, κλαις που τα τελευταία δύο χρόνια εστιάζεις στο δέντρο και χάνεις το δάσος, που έδωσες αξία σε όσα και όσους δεν άξιζαν. Υπόσχεσαι ότι δεν θα το ξανακάνεις. Σου ανοίγει η Ντίνα. Κοιμάται μέσα ο Νίκος, λέει. Ο Γιώργος έχει κλείσει τραπέζι στο Αθηνών Αρένα. Ούτε να το ‘ξερε! Σήμερα έχετε ούτως ή άλλως γλέντι τρικούβερτο! Κάθεσαι στον καναπέ. Πόσες διακυμάνσεις χωράνε μέσα στην ίδια Παρασκευή;

Δεν θα το ξανακάνεις ποτέ!

Χρόνιες ασθένειες.

Ένας χρόνιος βήχας που με παιδεύει. Ένα χρόνιο κρυολόγημα. Αλλά το συνήθισα. Και με συνήθισαν και οι άλλοι να βήχω σχεδόν καθημερινά. Από τη στιγμή που θα ανοίξω τα μάτια μου, μέχρι το τελευταίο λεπτό πριν κοιμηθώ. Είναι λες και κάτι με ενοχλεί στον λαιμό. Κάτι που μερικά βράδια μού ταράζει τον ύπνο.

Μια-δυο νύχτες δοκίμασα κάτι καραμέλες, αλλά δεν κάνανε τίποτα και τα παράτησα. Δεν το πολυπροσπάθησα ξανά. Είπα πως δεν γίνεται να ζω χωρίς τον βήχα μου και πρέπει να το πάρω απόφαση.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να γίνω καλά. Γιατί τόσα χρόνια μετά, ο βήχας αυτός με χαρακτηρίζει πλέον. Με κάνει και νιώθω σχεδόν ξεχωριστή, από όλους αυτούς που μιλάνε καθαρά και δεν τους ενοχλεί τίποτα. Έχει αλλάξει τη φωνή μου, βέβαια, και μου έχει γδάρει τον λαιμό από μέσα, αλλά τι να κάνεις; Τυχερά είναι αυτά.

Ψέμα.

Μεγάλη υπόθεση η συνήθεια. Κι ακόμα πιο μεγάλη ο φόβος.

Αν γίνω καλά δεν θα είμαι πια εγώ. Δεν ξέρω, δηλαδή, πώς θα ακούγομαι αν μια μέρα σταματήσω να βήχω. Και δεν ξέρω αν έχω να πω κάτι, για να φροντίσω να ακούγομαι καθαρά.

Πότε μας γέννησαν; Πότε μας θάψαν;

Συγχρονισμός.

Ευφυΐα είναι να φεύγεις τη σωστή στιγμή.

Ό,τι μας δένει στα παλιά είν’ οι κακές συνήθειες!

-Δεν ήθελες!

-Δεν μπόρεσα!

-Δεν προσπάθησες…

• Είναι θυμωμένος, αλλά μετατρέπει μοναδικά τον θυμό του σε πάθος.
• Είναι βίαιος (τόσο-όσο), αλλά κάνει έρωτα.
• Είναι πλέον 30 something, αλλά φοράει το ίδιο μακρύ, μαύρο παλτό-μπέρτα από τα 23.
• Είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, γυμνός από τη μέση και πάνω, αλλά το σεντόνι έχει σταματήσει ακριβώς εκεί που πρέπει για να μην πληρώσουν κι άλλο πρόστιμο.
• Είναι προβληματισμένος. Σηκώνει τα μάτια και κοιτάζει (πάντα) με νόημα (βαθύ), αλλά χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.
• Είναι μελαγχολικός (βρέχει εννοείται!). Ακουμπάει το δεξί χέρι στο τζάμι και το μέτωπο πάνω στο δεξί χέρι. Το αριστερό το έχει στην τσέπη τώρα που μεγάλωσε, πιο μικρός το άφηνε να πέσει απλά κάτω, λίγο πιο ανέμελα. Κοιτάζει έξω, αλλά ακούει τα πάντα μέσα στο δωμάτιο. Δεν αφαιρείται ποτέ! Σχεδόν δεν κοιμάται. Κι όταν κοιμάται βλέπει αυτά που θα γίνουν στη συνέχεια.
• Δεν είναι διαθέσιμος, αλλά όταν ερωτευτεί θα κάνει σίγουρα μια «αναπάντεχη» grande κίνηση και ένα υπερατλαντικό ταξίδι. Βασικά, όταν ερωτεύεται το σύμπαν συνωμοτεί ρε φίλε!

Έχω κουραστεί τόσο πολύ με τα αδέλφια που ονειρεύονται πάνω σε μια τούβλινη στέγη, με τα παράνομα-χωρισμένα-αιμομικτικά ζευγάρια που ανακουφίζουν τις ορέξεις τους στη Μ. Βρετανία, με το κοντινό πλάνο στο χέρι που οργώνει την πλάτη σε κάθε ερωτική σκηνή, με τα υπέροχα σπίτια σε κάθε κοινωνική τάξη, με τα αρχαία ονόματα, με τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα, με την εμμονή του στη φράση «όλο αυτό» και τα κασκόλ. Οι χαρακτήρες δεν χτίζονται, δεν αναλύονται, δεν υπάρχουν σχεδόν ή είναι κλεμμένοι από μία ή πολλές μαζί ξένες σειρές. Λειτουργούν συμπληρωματικά στο προσεγμένο ντεκόρ, γιατί το θέμα είναι το όνειρο! Ωραίες πόλεις (μόνο), μία άλλη Αθήνα, ένα vintage Παρίσι, μία φιλική Νέα Υόρκη, αποκλειστικά φιλόξενες γειτονιές, χρωματιστά σπίτια, ανθισμένοι κήποι, ατσαλάκωτες γκόμενες, γυμνασμένοι άντρες, επαγγελματικοί τίτλοι των 3 λέξεων και άνω, τα κατάλληλα τραγούδια, πότε πλαστικά σε θάλασσες και ακτές, παγκόσμια ειρήνη…

Όλα όσα ήθελες, δηλαδή, να γίνεις όταν έβλεπες Beverly, Melrose ή Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, αυτά που ήθελες να έχεις και έτσι ακριβώς όπως ήθελες να σε ερωτευτούν.

Αλλά τον βλέπω! Κάθε Δευτέρα, κάθε χρονιά!

Αυτή η Μπόρτα πού οδηγει;

Φιλοσοφική, αμφιθέατρο 313, ώρα έξι παρά κάτι.
Φωνή στο βάθος: “Πολύ χαίρομαι που σας ξαναείδα πουλάκια μου!” -λέω ήρθε ο Μάλαμας στη σχολή μάγκα μου! Γυρίζω πίσω μου να δω. Ένας γεράκος, είχε πάει στο νεκροταφείο να δει τη γυναίκα του. Κι αναρωτιέται (φωναχτά!), γιατί όλο κλαίει; Οι γιατροί στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας είναι άχρηστοι και δεν τη φτιάξανε τη γυναίκα του κι αυτή πέθανε. Δεν τη φτιάξανε κι ήρθε να της ανάψει ένα κεράκι και πολύ χαίρεται που μας ξαναβλέπει.Την ψάχνει κάθε βράδυ στο κρεβάτι και δεν τη βρίσκει. Και του πήρε 500 χιλιάδες το καφενείο και άλλα τόσα η εκκλησία και τώρα αυτός έρχεται και τη βλέπει, γιατί δεν τη φτιάξανε… ακούμε τί μας λέει;
Δείχνει την κάτω πόρτα. “Αυτή που οδηγεί; Βγάζει; Γιατί μπήκα και δεν ξέρω πώς να βγω!”
“Κι εγώ ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχω” του λέω “μπήκα και δεν ξέρω πώς να βγω!”

Dancando Labada!

03.09.09 19:30 έξω από το Μετρό Μέγαρο Μουσικής.

Ο κύριος με το ακορντεόν παίζει…ΛΑΜΠΑΝΤΑ!

(Πρόσεχε πώς μιλάς. Μάλλον υπάρχει Θεός…)

Μίλα μου.

Πες μου ένα χρώμα.

Μπλε.

Πες μου ένα τραγούδι.

Sur le fil.

Έναν αριθμό.

Τέσσερα.

Πες μου ένα μέρος.

Ναύπλιο.

Μία γεύση παγωτού.

Κρέμα.

Πες μου ένα δωμάτιο του σπιτιού.

Το δωμάτιό μου εδώ.

Πες μου ένα μέρος του σώματος.

Το στόμα σου και το στήθος σου.

Πες μου ένα ρούχο.

Ένα σεντόνι.

Πες μου ώρα της ημέρας να φανταστώ το φως.

Σούρουπο.

Πες μου ένα ύφασμα.

Βαμβάκι.

Πες μου μία λέξη.

Το όνομά σου.

Πες μου σ’αγαπώ.

We are standing on our street.

Τα κεράκια στην τούρτα της Μίνας χθες.

Φτάσαμε εδώ;  Κάποτε πιστεύαμε ότι όταν φτάσουμε στο “εδώ” θα είμαστε μεγάλοι! Περιμέναμε να είναι αλλιώς τα πράγματα, νομίζαμε…

Κι εμείς ακόμα δεν είμαστε “εκεί”. Σίγουρα.

Όσο μεγαλώνουμε κάτι γίνεται πιο εύκολο,  κάποιες άλλες καταστάσεις δυσκολεύουν. Ακόμα πιο πολύ.

Ο προσωπικός χρόνος μικραίνει, δεν φτάνει σχεδόν, κι έτσι δεν θέλεις να συμβιβαστείς και να υποκύψεις.  Έχεις κατασταλάξει και ξέρεις. Τι θέλεις πάνω κάτω, πως περνάς καλά, ποιο είναι το ποτό σου το καλοκαίρι και ποιο το χειμώνα, ποια ρούχα σου πάνε καλύτερα, ποια μαγαζιά και ποια τραγούδια, ποιοι άνθρωποι.

Δύσκολα ανοίγεσαι, εύκολα σνομπάρεις.

Καμιά φορά, όμως, η χημεία ξεπερνάει τους ανθρώπους και τα κόμπλεξ τους. Ύστερα όλα θαρρείς και γίνονται γρήγορα.

Κι ας έλεγες πως δώσαμε και κλείσαμε.

Τί είναι άλλωστε η ζωή χωρίς inside jokes;

Υπάρχουν πέντε-έξι άνθρωποι στη ζωή μου με τους οποίους η επικοινωνία δεν απαιτεί λόγια. Αυτό είναι ευλογία.

Γιώργο μου, σου υπόσχομαι ότι το πρώτο καλοκαίρι με αυτοκίνητο, θα ζήσουμε όλα τα καλοκαίρια μας μαζεμένα! Θα χορεύουμε “σαν να μην υπάρχει αύριο“, θα ερωτευόμαστε σαν να μην μας έχει ξανασυμβεί-ακόμα κι αν είναι με τους ίδιους ανθρώπους, θα σε πάω τουρ με τα ΚΑΠΗ να παίζουμε μπιρίμπα τα απογεύματα και να ξημερωνόμαστε με λόγια της πείρας σε στρόγγυλα ρυτιδιασμένα τραπέζια. Θα βλέπουμε Beverly ξανά και ξανά τα μεσημέρια. Θα μετράμε τα παγωτά όπως στο δημοτικό. Θα με μαλώνεις όπως τώρα και θα έχεις δίκιο όπως πάντα.

Γιατί όταν η σιωπή δεν είναι της αμηχανίας, είναι αγάπη.

Σ’ ευχαριστώ.

Ηράκλειο-Αθήνα μία Carib δρόμος

Δουλεύουμε και οι δύο. Είναι ήδη 2 Αυγούστου, αλλά εμείς ακόμα τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και ευχόμαστε “καλό καλοκαίρι”. Το καλοκαίρι είναι προφανώς state of mind, όπως και η ίδια η ζωή άλλωστε. Κρατάει όσο κρατάει η άδεια πάνω-κάτω. Εγώ και ο μικρός μου αδελφός φτιάχνουμε μαζί την mix tape των φετινών διακοπών!

Νούμερο 1: άι άι άι άι ΛΑΜΠΝΤΑ! Μεσημέρι. Στο beach bar του camping. Τα παιδάκια τρώνε ανάμεικτα τοστ, οι κυρίες λύνουν σταυρόλεξα έξω από τα τροχόσπιτα και οι κύριοι ροχαλίζουν μέσα. Είστε ακόμα με τα αλάτια, πίνετε μπύρες και γρανίτες και αυτό που θέλεις είναι να χορεύεις Λαμπάντα σαν να μην υπάρχει αύριο!

Νούμερο 2: Ετοιμάζω ταξίδι. Θα πας με τις κολλητές Ιταλία. Και προσπαθείς να φτιάξεις βαλίτσα. Τί άλλο; (Ίσως μόνο το Black Horse & the Cherry Tree.)

Νούμερο 3: Με τόση ζέστη έχουν πρηστεί ακόμα και οι μύγες! Οι περισσότεροι έχουν φύγει με άδεια. Η Αθήνα είναι άδεια και κούκλα! Βρίσκεις τραπέζι, βρίσκεις θέση για το αυτοκίνητο, οξυγόνο στο μετρό,…, ό,τι θες βρίσκεις βασικά. Θα είσαι ακόμα μία εβδομάδα εδώ, κατά τη διάρκεια της οποίας προσποιείσαι ότι δουλεύεις. Ξυπνάς και θέλεις ένα oldie goldie για όσο χτυπάς τον καφέ σου. Φυσικά: Summer in the City!

Νούμερο 4: Ξεκινά η προετοιμασία για βραδινή έξοδο. Περιμένετε να κάνετε μπάνιο ο ένας μετά τον άλλο στην απαράδεκτη ντουζιέρα του room to let. Πίνετε τα πρώτα ποτάκια στο μπαλκόνι-να-το-κάνει-ο-θεός και η περίσταση σηκώνει κάτι χαλαρό. D’ver Maker -Led Zeppelin.

Νούμερο 5: Sly & The Family Stone – Hot Fun in the Summer. Μπήκαν οι τσάντες στο αυτοκίνητο. Η πιο κοντινή παραλία είναι μία ώρα δρόμος, αλλά δεν πειράζει γιατί χθες μπήκε το επίδομα αδείας και πήρες καινούρια γυαλιά ηλίου. Ανοίγεις το παράθυρο, απλώνεις το χέρι έξω και προσπαθείς να τιθασεύσεις τον ζεστό αέρα.

Νούμερο 6: Billie Jean. Γιατί ο Μάικλ ζει κάπου μαζί με τον Έλβις, τον Τζίμ και την Μέριλιν κι εσύ, μετά την παράσταση, χορεύεις στην ντίσκο “Καπάκι” στην Επίδαυρο.

Νούμερο 7: Wire to Wire – Razorlight. Ξημερώνει. Εγώ κι ο Αντώνης σε ένα παγκάκι στην πλατεία απέναντι από το πατρικό. Έχει λίγη δροσιά και αρκετή υγρασία. Τελειώνει η άδεια, τελειώνει και το καλοκαιρί. Τελείωσε ακόμα ένα βράδυ. Οικογενειακώς αυτό το τραγούδι… Ευτυχώς θα είμαστε μαζί. Χειμώνα-καλοκαίρι. Θα μπορούσα να πω το Stepping Stone. Είπα μη γίνω τελείως μελό.

Νούμερο 8: Επιμένω πως πρέπει να περιλαμβάνει Μαντόνα η λίστα!

-Τί θα χορεύεις στο κλάμπ του νησιού;

-Χαζογκόμενα. Τελείως.

-Μαντόνα στην καλύτερη σου λέω! Like a prayer. Έλα η dance version είναι σούπερ! Στη χειρότερη το νέο mix του Spin Me Right Round.

-Βάλε Μαντόνα.

Νούμερο 9: While my guitar gently wheeps. Οι υπόλοιποι πήγαν από χθες για μπάνιο κάπου έξω από το Ηράκλειο. Εσύ δούλευες. Γύρισες σπίτι στις έξι και κάτι. Ψιλο-σουρωμένος, ψιλο-κομμάτια από κούραση και το σκυλί έκανε πάλι το σαλόνι χάλια. Μάζευες για καμιά ώρα μούσκεμα στον ιδρώτα. Μετά το μπάνιο μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Νούμερο 10: Νιώθεις πως το καλοκαίρι αυτό θα κρατήσει για πάντα. Πως ό,τι αποφάσισες στην ξαπλώστρα θα το καταφέρεις το πολύ μέχρι τα Χριστούγεννα… Summertime and the leaving is easy!

Η γλώσσα όταν δεν μιλάει, κλαίει.

Προσωπικά.

Ξαναγυρίσαμε στα προσωπικά. Σε βήματα θιγμένα ερωτικά. Κρατάς μέσα σου τον θυμό. Τον κρατάς! Τον αφήνεις και σιγοβράζει. Μάλλον έχεις συνηθίσει τη ζέστη του αυτή στην κοιλιά σου. Και για κάποιον λόγο που εγώ δεν καταλαβαίνω την προτιμάς. Είναι σα να περιμένεις να ξεράσεις τη χολή πάνω στον άλλον, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις ότι ο πόνος όταν μοιράζεται γίνεται διπλός. Νόμιζες μισός, αλλά τελικά όχι. Ήθελα να τον κρατήσω κι εγώ τον θυμό και δεν έμεινε. Άλλο ένα γιατί. Οι μέρες περνούν. Οι στιγμές γίνανε βράδια. Τα βράδια γίνανε μήνες ολόκληροι. Πόσα μπορείς πραγματικά να συνειδητοποιήσεις; Και πόσα μπορείς να αποφύγεις με ένα απενεργοποιημένο τηλέφωνο;

Προσωπικά, δεν έχω αίσθηση αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση.

Μια άμυνα του μυαλού μου κάνει τις χρονιές σαββατόβραδα όσο περνάει ο καιρός. Ένα φτάνει δεν φτάνει! Κι όλα όσα νιώθουμε ότι δεν θα συγχωρέσουμε ποτέ βρίσκει ο χρόνος τον τρόπο για μας και τα χωράμε μέσα μας. Άλλος πιο γρήγορα κι άλλος πιο αργά.

Όταν δεν θέλουμε να αναλάβουμε καμία ευθύνη, ούτε καν αυτή του εαυτού μας, τότε περιμένουμε κάποιον άλλον να το κάνει για μας. Ψάχνουμε και αποζητάμε το τυχαίο νούμερο. Το τυχαίο γενικώς. Την άγνοια. Ντυμένη κι άδεια κι αφημένη γενικά. Γιατί η άγνοια είναι πάντα πιο ελαφριά από τη γνώση.

Κοίταξες πίσω και βρέθηκες τρεις μήνες πριν; Κοιτάζω πίσω και βρίσκομαι δύο χρόνια πριν. Να μεταφράζω τη σκηνή δραματικά, χωρίς παραγράφους, χωρίς νόημα, ακόμα εδώ και δυό post παρακάτω. Και κάπως έτσι, ο χρόνος μας γυρίζει κυκλικά, σε κύκλους που εμείς κάναμε φαύλους.

Αλλάζουν οι πόλεις, οι δρόμοι, οι ματιές… κι εμείς ανταλλάζουμε κουβέντες βαριές. Αυτό δεν είναι ο ορισμός που του έδωσες.

Κοίτα με. Θέλεις να δεις ποιά είμαι; Θα ήθελα να έχω επιλογή. Ίσως και να ήθελα να είμαι αυτή που θέλεις να δεις.

οὐ γάρ ἔρχεται μόνον!

Σάββατο στο Γκάζι. Μία και.

Ένας 15χρονος ρωτάει τον Γιώργο αν όλα αυτά είναι “ηρεμάδικα“. Εννοεί τα μπαράκια πάνω στην πλατεία και μέσα στα στενά. Δεν ξέρω τί να σκεφτώ . Πού δεν ξέρω αυτή τη λέξη ή που τα μαζαγιά στα οποία εγώ αφήνω ολόκληρο το δεκαπενθήμερο χαρακτηρίζονται πια “ηρεμάδικα“;

Ε όχι και “ηρεμάδικα“! Έχω εγώ στο μυαλό μου κάτι βράδια μετά από 12ωρα στο γραφείο καθόλου ήρεμη…

Κυριακή στην Ελένη. Οχτώ παρά.

Αν ζούσαμε στην πόλη μου θα μέναμε στην ίδια γειτονιά. Αν ζούσαμε στον Παπακαλιάτη θα μέναμε στην ίδια πολυκατοικία. Αλλά ζούμε στην Αθήνα και είμαστε μία στάση με το μετρό. Δηλαδή 7 λεπτά. Δηλαδή Δόξα το Θεό να λέμε. Και με τις 3. Έτσι, βγήκα  σχεδόν με τις πυτζάμες και πήγα σε μία από τις 3 κι έφαγα παγωτό. Μόλις είχε πέσει ο πυρετός. Γιατί μπορώ. Και γιατί είμαι ηλίθια. Και γιατί χθες ήταν Κυριακή και αν δεν φας παγωτό την Κυριακή πότε θα το φας; Σήμερα πίνω πάλι τσάι. Σιχαίνομαι το τσάι και τις φρυγανιές. (Ντίνα εδώ σε παρακαλώ να μην τραγουδήσεις τίποτα, μπορείς;)

Πόσο μακριά από το να γίνει “μεγάλος άνθρωπος” είναι κανείς; 3 άσπρες τρίχες μακριά και ένα ηρεμάδικο; Ίσως ένα παγωτό. Ένα παγωτό που διαφημίζει ο Ρουβάς κι εσύ προσπαθούσες να μην κάνεις σαν το χαζό στο γύρισμα. Πολύ μακριάαααααα!

Λεξικό.

φτου σου! : ντροπή σου! (συνήθως συνοδεύεται από διάφορους χαρακτηρισμούς βλ.: άχρηστε, ξεκωλιάρα κ.τ.λ.).

φτου σου, να μη σε ματιάσω! : για να αποτραπεί η βασκανία σε περιπτώσεις μεγάλου θαυμασμού.

φτου σκόρδα! : πωπω να σας ζήσει! γερό και τυχερό!

φτου κι απ’ την αρχή! : άντε πάλι…

φτου-φτου! : μακριά από μας, Παναγία μου!

φτου και βγαίνω! : θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό…

φτου σου κούκλα μου! : τί εργαλείο είσαι εσύ  μάνα μου!

φτου σου αγόρι μου! : α ρε Σάκη!!

φτου! : πάλι το λάθος μάτι άναψα!

φτου σκουληκομερμηγκότρυπα! : η φράση χρησιμοποιείται κυρίως ως γλωσσοδέτης. (καλά κανείς δεν τη λέει πια)

φτου κακά! : πιπέρι στο στόμα!

Φτου ξελευτερία πότε θα πούμε; Μου λες;

Απορίες.

1)Γιατί οι γυναίκες σηκώνουν το χέρι τους στα μπουζούκια σε κάθε τραγούδι που τους “εκφράζει”;

2)Οι άντρες γιατί δεν το κάνουν;

3)Έχει λογική το “καλύτερα να μετανιώνεις γι’ αυτά που έκανες και όχι γι’ αυτά που δεν έκανες” αν σκεφτεί κανείς πως ακόμα και όταν δεν το κάνεις κάνεις κάτι στην ουσία; Για παράδειγμα, δεν έρχεσαι για να μην το μετανιώσεις, άρα κάνεις κάτι. Προφυλάσσεσαι (;).

4)Είναι πιο σοφός αυτός που σκέφτεται το μετά από αυτόν που θέλει να ζήσει το τώρα;

5)Το τώρα δεν μπορεί να θεωρηθεί το μετά από το πριν- έστω όταν με βολεύει;

6)Αγάπη σημαίνει να δέχομαι τους ορισμούς του άλλου;

7)Αν, όμως, αλλάξω τους δικούς μου, σημαίνει ότι δεν αγαπάω τον εαυτό μου;

8)Ποιά είναι η πραγματική διαφορά του αισιόδοξου από του μαλάκα που εθελοτυφλεί;

9)Η μαλακία μπορεί να επέλθει και για λόγους επιβίωσης;

10)Αυτός που κάνει τον μαλάκα για να επιβιώσει λέγεται αλλιώς δειλός;

11)Υπάρχει άλλη λύση εκτός από το να παντρευτώ κάποιον ζάμπλουτο, προκειμένου να μη δουλεύω μέχρι τα 65;

Σε κάποιο “π”…μήνες πριν…

Κλείνει η πόρτα. Μέσα μου πιστεύω πως δεν θα τον ξαναδώ ποτέ, τουλάχιστον όχι έτσι. Πολύ αργότερα θα συνειδητοποιήσω ότι η τελευταία φορά που τον είδα πραγματικά ήταν μήνες πριν. Κάθομαι στο χαλί. Ψάχνω με τα μάτια τον πιο μικρό και σκοτεινό χώρο μέσα στο σπίτι. Θέλω τις δικές μου φωλιές για τις δικές μου προσωπικές στιγμές. Μια προσωπική στιγμή. Μια στιγμή απόλυτης μοναξιάς. Μία, που στην πραγματικότητα δεν ξέρω πόσο κράτησε. Έξω από την πόρτα μου ήξερα πως όλα ήταν όπως πριν. Στο μυαλό μου, όμως, είχα την εικόνα του να κατεβαίνει την κατηφόρα μου. Μια στιγμή από εκείνες που είσαι απόλυτα άδειος. Και να ήθελα δεν θα μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Είμαι ακόμα στο χαλί.

Έχει τα φώτα κλειστά. Κάθεται στον καναπέ σχεδόν τυφλός. Πίνει με αργές κινήσεις. Καπνίζει πολύ. Θα έδινα τα πάντα να μπω μια στιγμή στο μυαλό του. Προσεύχομαι να σκέφτεται εμένα, αν και φοβάμαι τη σκέψη του. Καπνίζει αργά. Στην πορεία της καύτρας νιώθω να καίγομαι. Νιώθω να με καπνίζει. Κολλάω στα χείλια του. Με ρουφάει σιγά σιγά και στο τέλος πιέζει στο τασάκι όσα είχα να δώσω. Πιστεύει ότι τελείωσαν, αλλά με νοιάζει μόνο να το απόλαυσε.

Έχω κολλήσει το πρόσωπό μου στο τζάμι. Ο ταξιτζής έχει νευριάσει με αυτά που ακούει στο ραδιόφωνο και ανοίγει το παράθυρο για να ανάψει τσιγάρο. Ξέρω πως δεν έχει κανένα νόημα, αλλά κοιτάζω. Έχει φως. Πόσο κρατάει μια στιγμή; Όσο ένα βλέμμα; Πιο πολύ; Δεν προσπαθώ να μαντέψω τί κάνει. Μου φτάνει το αναμμένο φως. Μου φτάνει που είναι εκεί. Μέσα σε μια τεράστια πόλη να ξέρω πού είναι αυτή τη στιγμή κι ας είναι αλλού, δεν πειράζει.

Κλείνει το τηλέφωνο. Όχι μόνο έχει βρει τα σωστά κουμπιά, αλλά έχει βρει και τη δύναμη να τα πατήσει. Θα ήθελα να του θυμώσω γι’ αυτό, αλλά εγώ τον θαυμάζω κι άλλο. Κράτησε με νύχια και με δόντια την απόσταση που προσπάθησα να μειώσω. Τη διεκδίκησε με άσχημο τρόπο και την κέρδισε για τον τρόπο του αυτόν. Πόσες καταστροφές χωράνε σε μια στιγμή;

Είδα στον ύπνο μου ότι τίποτα δεν είχε συμβεί. Άνοιξα τα μάτια μου και για μια στιγμή ένιωσα ότι ήταν αλήθεια. Μετά ήρθε η συνείδηση.

Κλείνει το τηλέφωνο. Δεν ήθελε άλλο. Δεν είχε άλλο. Με άκουγε να κλαίω, καταλάβαινε ένα μέρος μόνο του πόσο υπέφερα, αλλά δεν ήθελε άλλο. Πιέζει το κουμπί και το απενεργοποιεί. Δεν θέλει να παίρνει μέρος σε όλο αυτό. Ανάβει κι άλλο τσιγάρο. Διαλέγει κάτι άλλο. Δεν θέλει να τον νοιάζει και παρά λίγο να το καταφέρει. Έγινε σκληρός και απότομος για να το καταφέρει. Έγινε αγενής, τα ακύρωσε όλα μέσα σε δυο φράσεις. Ανοίγει την τηλεόραση. Υπάρχουν στιγμές που θα ήθελε να απαλλαγεί. Όλα είναι διαδικασίες πια για εκείνον.

Η πρώτη στιγμή κάθε μέρας και η τελευταία είναι οι πιο δύσκολες. Έρχεται και δεν ξέρω αν το θέλω. Σκέφτομαι μήπως γίνεται εσκεμμένα από τον αδύναμο εαυτό μου. Προσπαθώ να είμαι κουρασμένη. Αν μπορούσα να ξεχάσω κάποιες στιγμές θα είχα το θάρρος να το κάνω; Και ποιές θα ήταν αυτές; Αν μπορούσα να ξαναζήσω κάποιες, θα είχα τη σοφία να διαλέξω τις σωστές; Και ποιές θα ήταν αυτές;

Κοιτάζει το ρολόι στον τοίχο. Θέλει να φύγω. Σηκώνομαι. Δεν το ξανασκέφτηκε ούτε μια στιγμή;

Ήμουν γύρω στα έξι. Έβλεπα εφιάλτες αρκετά βράδια στη σειρά. Ύστερα ήρθε η μαμά στο κρεβάτι μου και μου είπε να φτιάξω μια ιστορία, να σκεφτώ κάτι που θέλω πολύ. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα το φουστάνι που ήθελα να φορέσω στο πάρτι τα καρναβάλια. Η χρυσόσκονη πάνω του ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Μου είχε υποσχεθεί ότι θα έβλεπα τη συνέχεια στον ύπνο μου και κάπως έτσι η συνήθεια έμεινε.

Οι συνέχειες τελικά δεν επηρεάζονται.

Come to Greece!

Στη Μαντόνα.

Έχει έρθει με το ζόρι και δεν κάνει καμία προσπάθεια να το κρύψει. Φοράει μαύρο τζιν στενό, μαύρο δερμάτινο μπουφάν, μαύρο σκούφο και μαυρόασπρο κασκόλ. Είναι το λεγόμενο ΜΠΑΟΚ ΟΛΕ ντύσιμο. Κάθεται σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Η κοπέλα του τον τραβάει από το δεξί χέρι για να σηκωθεί σε ορισμένα τραγούδια, αλλά εγώ ανησυχώ ότι αν τελικά τον καταφέρει και σηκωθεί, αυτός θα φωνάξει « Βγάλ’ τον έξω το παλτό!». Δε σηκώνεται. Σκέφτομαι πώς ή πολύ την αγαπάει ή του είπε μόνο θα πάμε γήπεδο, χωρίς διευκρινήσεις, ή του έπρηζε τα α&^@%#, πού είναι και το πιο πιθανό. Και κάπου εκεί βγάζει από την αριστερή τσέπη του δερμάτινου σπόρια. Άσπρα σπόρια. Και αρχίζει και τρώει.

Σηκώθηκε μόνο στο τέλος. Μάλλον για να σιγουρευτεί ότι τελείωσε.

Στη Μήδεια.

Μιλάει με σχεδόν φτιαχτή άρθρωση. Λίγο νευρικά. Προσπαθεί να του εξηγήσει κάτι. Δεν καταλαβαίνω. Ίσως γιατί άργησε, δεν έχω ακούσει από την αρχή. Σιγά σιγά η φωνή της γίνεται πιο έντονη. Μιλάνε για το παρκάρισμα που έκανε, αλλά δεν ξέρω ακόμα αν μιλάνε για τον τρόπο ή τον τόπο. «Τί θέλεις να πεις; Ότι είμαι ηλίθια;» Κάτι της λέει. Αυτός μιλάει σιγά. Σβήνουν τα φώτα και τρέμω στην ιδέα ότι ναι αυτό ήθελε να της πει, ότι είναι ηλίθια, και τώρα σε όλη την παράσταση θα το αναλύουμε. Ευτυχώς το παίζει ανώτερη. «Ε τότε σκάσε γιατί αρχίζει!». Σκάει.

Τελειώνει η παράσταση και ανάβουν τα φώτα. «Πώς σου φάνηκε;». Προφανώς του άρεσε. «Ε τί να σου πω…Αν εσένα σε συγκινούν τα έξυπνα πράγματα…Γιατί εμένα με συγκλονίζουν τα συγκλονιστικά!». Μπράβο! Μόλις απέδειξες ότι δεν είσαι ηλίθια..

Σημείωση: αν θέλετε να δείτε το 3, μην πάτε ακόμα. Παίζουνε τη Μήδεια!

Τα πάγια..

Έχω μιά τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ γιά το καλό μου
γιά κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω
γιά να της τραγουδήσω
τον πιό βαρύ καημό.

Όρη, λαγκάδια και γκρεμούς με σπρώχνει να περάσω
γιά να την αγκαλιάσω
στον πιό τρελό χορό
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της
μου δίνει την προβιά της
γιά να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ’ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι
σχεδόν αγαπημένοι
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει τούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα
σαν τη στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.