Ό,τι μας δένει στα παλιά είν’ οι κακές συνήθειες! November 12, 2009

-Δεν ήθελες!

-Δεν μπόρεσα!

-Δεν προσπάθησες…

• Είναι θυμωμένος, αλλά μετατρέπει μοναδικά τον θυμό του σε πάθος.
• Είναι βίαιος (τόσο-όσο), αλλά κάνει έρωτα.
• Είναι πλέον 30 something, αλλά φοράει το ίδιο μακρύ, μαύρο παλτό-μπέρτα από τα 23.
• Είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, γυμνός από τη μέση και πάνω, αλλά το σεντόνι έχει σταματήσει ακριβώς εκεί που πρέπει για να μην πληρώσουν κι άλλο πρόστιμο.
• Είναι προβληματισμένος. Σηκώνει τα μάτια και κοιτάζει (πάντα) με νόημα (βαθύ), αλλά χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.
• Είναι μελαγχολικός (βρέχει εννοείται!). Ακουμπάει το δεξί χέρι στο τζάμι και το μέτωπο πάνω στο δεξί χέρι. Το αριστερό το έχει στην τσέπη τώρα που μεγάλωσε, πιο μικρός το άφηνε να πέσει απλά κάτω, λίγο πιο ανέμελα. Κοιτάζει έξω, αλλά ακούει τα πάντα μέσα στο δωμάτιο. Δεν αφαιρείται ποτέ! Σχεδόν δεν κοιμάται. Κι όταν κοιμάται βλέπει αυτά που θα γίνουν στη συνέχεια.
• Δεν είναι διαθέσιμος, αλλά όταν ερωτευτεί θα κάνει σίγουρα μια «αναπάντεχη» grande κίνηση και ένα υπερατλαντικό ταξίδι. Βασικά, όταν ερωτεύεται το σύμπαν συνωμοτεί ρε φίλε!

Έχω κουραστεί τόσο πολύ με τα αδέλφια που ονειρεύονται πάνω σε μια τούβλινη στέγη, με τα παράνομα-χωρισμένα-αιμομικτικά ζευγάρια που ανακουφίζουν τις ορέξεις τους στη Μ. Βρετανία, με το κοντινό πλάνο στο χέρι που οργώνει την πλάτη σε κάθε ερωτική σκηνή, με τα υπέροχα σπίτια σε κάθε κοινωνική τάξη, με τα αρχαία ονόματα, με τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα, με την εμμονή του στη φράση «όλο αυτό» και τα κασκόλ. Οι χαρακτήρες δεν χτίζονται, δεν αναλύονται, δεν υπάρχουν σχεδόν ή είναι κλεμμένοι από μία ή πολλές μαζί ξένες σειρές. Λειτουργούν συμπληρωματικά στο προσεγμένο ντεκόρ, γιατί το θέμα είναι το όνειρο! Ωραίες πόλεις (μόνο), μία άλλη Αθήνα, ένα vintage Παρίσι, μία φιλική Νέα Υόρκη, αποκλειστικά φιλόξενες γειτονιές, χρωματιστά σπίτια, ανθισμένοι κήποι, ατσαλάκωτες γκόμενες, γυμνασμένοι άντρες, επαγγελματικοί τίτλοι των 3 λέξεων και άνω, τα κατάλληλα τραγούδια, πότε πλαστικά σε θάλασσες και ακτές, παγκόσμια ειρήνη…

Όλα όσα ήθελες, δηλαδή, να γίνεις όταν έβλεπες Beverly, Melrose ή Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, αυτά που ήθελες να έχεις και έτσι ακριβώς όπως ήθελες να σε ερωτευτούν.

Αλλά τον βλέπω! Κάθε Δευτέρα, κάθε χρονιά!

Αυτή η Μπόρτα πού οδηγει; September 22, 2009

Φιλοσοφική, αμφιθέατρο 313, ώρα έξι παρά κάτι.
Φωνή στο βάθος: “Πολύ χαίρομαι που σας ξαναείδα πουλάκια μου!” -λέω ήρθε ο Μάλαμας στη σχολή μάγκα μου! Γυρίζω πίσω μου να δω. Ένας γεράκος, είχε πάει στο νεκροταφείο να δει τη γυναίκα του. Κι αναρωτιέται (φωναχτά!), γιατί όλο κλαίει; Οι γιατροί στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας είναι άχρηστοι και δεν τη φτιάξανε τη γυναίκα του κι αυτή πέθανε. Δεν τη φτιάξανε κι ήρθε να της ανάψει ένα κεράκι και πολύ χαίρεται που μας ξαναβλέπει.Την ψάχνει κάθε βράδυ στο κρεβάτι και δεν τη βρίσκει. Και του πήρε 500 χιλιάδες το καφενείο και άλλα τόσα η εκκλησία και τώρα αυτός έρχεται και τη βλέπει, γιατί δεν τη φτιάξανε… ακούμε τί μας λέει;
Δείχνει την κάτω πόρτα. “Αυτή που οδηγεί; Βγάζει; Γιατί μπήκα και δεν ξέρω πώς να βγω!”
“Κι εγώ ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχω” του λέω “μπήκα και δεν ξέρω πώς να βγω!”

Dancando Labada! September 4, 2009

03.09.09 19:30 έξω από το Μετρό Μέγαρο Μουσικής.

Ο κύριος με το ακορντεόν παίζει…ΛΑΜΠΑΝΤΑ!

(Πρόσεχε πώς μιλάς. Μάλλον υπάρχει Θεός…)

Μίλα μου. August 30, 2009

Πες μου ένα χρώμα.

Μπλε.

Πες μου ένα τραγούδι.

Sur le fil.

Έναν αριθμό.

Τέσσερα.

Πες μου ένα μέρος.

Ναύπλιο.

Μία γεύση παγωτού.

Κρέμα.

Πες μου ένα δωμάτιο του σπιτιού.

Το δωμάτιό μου εδώ.

Πες μου ένα μέρος του σώματος.

Το στόμα σου και το στήθος σου.

Πες μου ένα ρούχο.

Ένα σεντόνι.

Πες μου ώρα της ημέρας να φανταστώ το φως.

Σούρουπο.

Πες μου ένα ύφασμα.

Βαμβάκι.

Πες μου μία λέξη.

Το όνομά σου.

Πες μου σ’αγαπώ.

We are the pretty petty thieves and we’re standing on our street. August 9, 2009

Τα κεράκια στην τούρτα της Μίνας χθες.

Φτάσαμε εδώ;  Κάποτε πιστεύαμε ότι όταν φτάσουμε στο “εδώ” θα είμαστε μεγάλοι! Περιμέναμε να είναι αλλιώς τα πράγματα, νομίζαμε…

Κι εμείς ακόμα δεν είμαστε “εκεί”. Σίγουρα.

Όσο μεγαλώνουμε κάτι γίνεται πιο εύκολο,  κάποιες άλλες καταστάσεις δυσκολεύουν. Ακόμα πιο πολύ.

Ο προσωπικός χρόνος μικραίνει, δεν φτάνει σχεδόν, κι έτσι δεν θέλεις να συμβιβαστείς και να υποκύψεις.  Έχεις κατασταλάξει και ξέρεις. Τι θέλεις πάνω κάτω, πως περνάς καλά, ποιο είναι το ποτό σου το καλοκαίρι και ποιο το χειμώνα, ποια ρούχα σου πάνε καλύτερα, ποια μαγαζιά και ποια τραγούδια, ποιοι άνθρωποι.

Δύσκολα ανοίγεσαι, εύκολα σνομπάρεις.

Καμιά φορά, όμως, η χημεία ξεπερνάει τους ανθρώπους και τα κόμπλεξ τους. Ύστερα όλα θαρρείς και γίνονται γρήγορα.

Κι ας έλεγες πως δώσαμε και κλείσαμε.

Τί είναι άλλωστε η ζωή χωρίς inside jokes;

Υπάρχουν πέντε-έξι άνθρωποι στη ζωή μου με τους οποίους η επικοινωνία δεν απαιτεί λόγια. Αυτό είναι ευλογία.

Γιώργο μου, σου υπόσχομαι ότι το πρώτο καλοκαίρι με αυτοκίνητο, θα ζήσουμε όλα τα καλοκαίρια μας μαζεμένα! Θα χορεύουμε “σαν να μην υπάρχει αύριο“, θα ερωτευόμαστε σαν να μην μας έχει ξανασυμβεί-ακόμα κι αν είναι με τους ίδιους ανθρώπους, θα σε πάω τουρ με τα ΚΑΠΗ να παίζουμε μπιρίμπα τα απογεύματα και να ξημερωνόμαστε με λόγια της πείρας σε στρόγγυλα ρυτιδιασμένα τραπέζια. Θα βλέπουμε Beverly ξανά και ξανά τα μεσημέρια. Θα μετράμε τα παγωτά όπως στο δημοτικό. Θα με μαλώνεις όπως τώρα και θα έχεις δίκιο όπως πάντα.

Γιατί όταν η σιωπή δεν είναι της αμηχανίας, είναι αγάπη.

Σ’ ευχαριστώ.

Ηράκλειο-Αθήνα μία Carib δρόμος August 2, 2009

Δουλεύουμε και οι δύο. Είναι ήδη 2 Αυγούστου, αλλά εμείς ακόμα τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και ευχόμαστε “καλό καλοκαίρι”. Το καλοκαίρι είναι προφανώς state of mind, όπως και η ίδια η ζωή άλλωστε. Κρατάει όσο κρατάει η άδεια πάνω-κάτω. Εγώ και ο μικρός μου αδελφός φτιάχνουμε μαζί την mix tape των φετινών διακοπών!

Νούμερο 1: άι άι άι άι ΛΑΜΠΝΤΑ! Μεσημέρι. Στο beach bar του camping. Τα παιδάκια τρώνε ανάμεικτα τοστ, οι κυρίες λύνουν σταυρόλεξα έξω από τα τροχόσπιτα και οι κύριοι ροχαλίζουν μέσα. Είστε ακόμα με τα αλάτια, πίνετε μπύρες και γρανίτες και αυτό που θέλεις είναι να χορεύεις Λαμπάντα σαν να μην υπάρχει αύριο!

Νούμερο 2: Ετοιμάζω ταξίδι. Θα πας με τις κολλητές Ιταλία. Και προσπαθείς να φτιάξεις βαλίτσα. Τί άλλο; (Ίσως μόνο το Black Horse & the Cherry Tree.)

Νούμερο 3: Με τόση ζέστη έχουν πρηστεί ακόμα και οι μύγες! Οι περισσότεροι έχουν φύγει με άδεια. Η Αθήνα είναι άδεια και κούκλα! Βρίσκεις τραπέζι, βρίσκεις θέση για το αυτοκίνητο, οξυγόνο στο μετρό,…, ό,τι θες βρίσκεις βασικά. Θα είσαι ακόμα μία εβδομάδα εδώ, κατά τη διάρκεια της οποίας προσποιείσαι ότι δουλεύεις. Ξυπνάς και θέλεις ένα oldie goldie για όσο χτυπάς τον καφέ σου. Φυσικά: Summer in the City!

Νούμερο 4: Ξεκινά η προετοιμασία για βραδινή έξοδο. Περιμένετε να κάνετε μπάνιο ο ένας μετά τον άλλο στην απαράδεκτη ντουζιέρα του room to let. Πίνετε τα πρώτα ποτάκια στο μπαλκόνι-να-το-κάνει-ο-θεός και η περίσταση σηκώνει κάτι χαλαρό. D’ver Maker -Led Zeppelin.

Νούμερο 5: Sly & The Family Stone – Hot Fun in the Summer. Μπήκαν οι τσάντες στο αυτοκίνητο. Η πιο κοντινή παραλία είναι μία ώρα δρόμος, αλλά δεν πειράζει γιατί χθες μπήκε το επίδομα αδείας και πήρες καινούρια γυαλιά ηλίου. Ανοίγεις το παράθυρο, απλώνεις το χέρι έξω και προσπαθείς να τιθασεύσεις τον ζεστό αέρα.

Νούμερο 6: Billie Jean. Γιατί ο Μάικλ ζει κάπου μαζί με τον Έλβις, τον Τζίμ και την Μέριλιν κι εσύ, μετά την παράσταση, χορεύεις στην ντίσκο “Καπάκι” στην Επίδαυρο.

Νούμερο 7: Wire to Wire – Razorlight. Ξημερώνει. Εγώ κι ο Αντώνης σε ένα παγκάκι στην πλατεία απέναντι από το πατρικό. Έχει λίγη δροσιά και αρκετή υγρασία. Τελειώνει η άδεια, τελειώνει και το καλοκαιρί. Τελείωσε ακόμα ένα βράδυ. Οικογενειακώς αυτό το τραγούδι… Ευτυχώς θα είμαστε μαζί. Χειμώνα-καλοκαίρι. Θα μπορούσα να πω το Stepping Stone. Είπα μη γίνω τελείως μελό.

Νούμερο 8: Επιμένω πως πρέπει να περιλαμβάνει Μαντόνα η λίστα!

-Τί θα χορεύεις στο κλάμπ του νησιού;

-Χαζογκόμενα. Τελείως.

-Μαντόνα στην καλύτερη σου λέω! Like a prayer. Έλα η dance version είναι σούπερ! Στη χειρότερη το νέο mix του Spin Me Right Round.

-Βάλε Μαντόνα.

Νούμερο 9: While my guitar gently wheeps. Οι υπόλοιποι πήγαν από χθες για μπάνιο κάπου έξω από το Ηράκλειο. Εσύ δούλευες. Γύρισες σπίτι στις έξι και κάτι. Ψιλο-σουρωμένος, ψιλο-κομμάτια από κούραση και το σκυλί έκανε πάλι το σαλόνι χάλια. Μάζευες για καμιά ώρα μούσκεμα στον ιδρώτα. Μετά το μπάνιο μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Νούμερο 10: Νιώθεις πως το καλοκαίρι αυτό θα κρατήσει για πάντα. Πως ό,τι αποφάσισες στην ξαπλώστρα θα το καταφέρεις το πολύ μέχρι τα Χριστούγεννα… Summertime and the leaving is easy!

Η γλώσσα όταν δεν μιλάει, κλαίει. July 19, 2009

Προσωπικά. April 20, 2009

Ξαναγυρίσαμε στα προσωπικά. Σε βήματα θιγμένα ερωτικά. Κρατάς μέσα σου τον θυμό. Τον κρατάς! Τον αφήνεις και σιγοβράζει. Μάλλον έχεις συνηθίσει τη ζέστη του αυτή στην κοιλιά σου. Και για κάποιον λόγο που εγώ δεν καταλαβαίνω την προτιμάς. Είναι σα να περιμένεις να ξεράσεις τη χολή πάνω στον άλλον, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις ότι ο πόνος όταν μοιράζεται γίνεται διπλός. Νόμιζες μισός, αλλά τελικά όχι. Ήθελα να τον κρατήσω κι εγώ τον θυμό και δεν έμεινε. Άλλο ένα γιατί. Οι μέρες περνούν. Οι στιγμές γίνανε βράδια. Τα βράδια γίνανε μήνες ολόκληροι. Πόσα μπορείς πραγματικά να συνειδητοποιήσεις; Και πόσα μπορείς να αποφύγεις με ένα απενεργοποιημένο τηλέφωνο;

Προσωπικά, δεν έχω αίσθηση αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση.

Μια άμυνα του μυαλού μου κάνει τις χρονιές σαββατόβραδα όσο περνάει ο καιρός. Ένα φτάνει δεν φτάνει! Κι όλα όσα νιώθουμε ότι δεν θα συγχωρέσουμε ποτέ βρίσκει ο χρόνος τον τρόπο για μας και τα χωράμε μέσα μας. Άλλος πιο γρήγορα κι άλλος πιο αργά.

Όταν δεν θέλουμε να αναλάβουμε καμία ευθύνη, ούτε καν αυτή του εαυτού μας, τότε περιμένουμε κάποιον άλλον να το κάνει για μας. Ψάχνουμε και αποζητάμε το τυχαίο νούμερο. Το τυχαίο γενικώς. Την άγνοια. Ντυμένη κι άδεια κι αφημένη γενικά. Γιατί η άγνοια είναι πάντα πιο ελαφριά από τη γνώση.

Κοίταξες πίσω και βρέθηκες τρεις μήνες πριν; Κοιτάζω πίσω και βρίσκομαι δύο χρόνια πριν. Να μεταφράζω τη σκηνή δραματικά, χωρίς παραγράφους, χωρίς νόημα, ακόμα εδώ και δυό post παρακάτω. Και κάπως έτσι, ο χρόνος μας γυρίζει κυκλικά, σε κύκλους που εμείς κάναμε φαύλους.

Αλλάζουν οι πόλεις, οι δρόμοι, οι ματιές… κι εμείς ανταλλάζουμε κουβέντες βαριές. Αυτό δεν είναι ο ορισμός που του έδωσες.

Κοίτα με. Θέλεις να δεις ποιά είμαι; Θα ήθελα να έχω επιλογή. Ίσως και να ήθελα να είμαι αυτή που θέλεις να δεις.

οὐ γάρ ἔρχεται μόνον! April 13, 2009

Σάββατο στο Γκάζι. Μία και.

Ένας 15χρονος ρωτάει τον Γιώργο αν όλα αυτά είναι “ηρεμάδικα“. Εννοεί τα μπαράκια πάνω στην πλατεία και μέσα στα στενά. Δεν ξέρω τί να σκεφτώ . Πού δεν ξέρω αυτή τη λέξη ή που τα μαζαγιά στα οποία εγώ αφήνω ολόκληρο το δεκαπενθήμερο χαρακτηρίζονται πια “ηρεμάδικα“;

Ε όχι και “ηρεμάδικα“! Έχω εγώ στο μυαλό μου κάτι βράδια μετά από 12ωρα στο γραφείο καθόλου ήρεμη…

Κυριακή στην Ελένη. Οχτώ παρά.

Αν ζούσαμε στην πόλη μου θα μέναμε στην ίδια γειτονιά. Αν ζούσαμε στον Παπακαλιάτη θα μέναμε στην ίδια πολυκατοικία. Αλλά ζούμε στην Αθήνα και είμαστε μία στάση με το μετρό. Δηλαδή 7 λεπτά. Δηλαδή Δόξα το Θεό να λέμε. Και με τις 3. Έτσι, βγήκα  σχεδόν με τις πυτζάμες και πήγα σε μία από τις 3 κι έφαγα παγωτό. Μόλις είχε πέσει ο πυρετός. Γιατί μπορώ. Και γιατί είμαι ηλίθια. Και γιατί χθες ήταν Κυριακή και αν δεν φας παγωτό την Κυριακή πότε θα το φας; Σήμερα πίνω πάλι τσάι. Σιχαίνομαι το τσάι και τις φρυγανιές. (Ντίνα εδώ σε παρακαλώ να μην τραγουδήσεις τίποτα, μπορείς;)

Πόσο μακριά από το να γίνει “μεγάλος άνθρωπος” είναι κανείς; 3 άσπρες τρίχες μακριά και ένα ηρεμάδικο; Ίσως ένα παγωτό. Ένα παγωτό που διαφημίζει ο Ρουβάς κι εσύ προσπαθούσες να μην κάνεις σαν το χαζό στο γύρισμα. Πολύ μακριάαααααα!

Λεξικό. March 30, 2009

φτου σου! : ντροπή σου! (συνήθως συνοδεύεται από διάφορους χαρακτηρισμούς βλ.: άχρηστε, ξεκωλιάρα κ.τ.λ.).

φτου σου, να μη σε ματιάσω! : για να αποτραπεί η βασκανία σε περιπτώσεις μεγάλου θαυμασμού.

φτου σκόρδα! : πωπω να σας ζήσει! γερό και τυχερό!

φτου κι απ’ την αρχή! : άντε πάλι…

φτου-φτου! : μακριά από μας, Παναγία μου!

φτου και βγαίνω! : θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό…

φτου σου κούκλα μου! : τί εργαλείο είσαι εσύ  μάνα μου!

φτου σου αγόρι μου! : α ρε Σάκη!!

φτου! : πάλι το λάθος μάτι άναψα!

φτου σκουληκομερμηγκότρυπα! : η φράση χρησιμοποιείται κυρίως ως γλωσσοδέτης. (καλά κανείς δεν τη λέει πια)

φτου κακά! : πιπέρι στο στόμα!

Φτου ξελευτερία πότε θα πούμε; Μου λες;